Zadaj Pytanie
 

Kategorie | Geografia i Przyroda Subskrybuj kategorię: Geografia i Przyroda



Ropuchy zaklęte w kamień

Dodał: Anonimowy | Dnia: 21/10/2008 | Wyświetleń: 2697
Krótki link do wątku: Krótki link do wątku

Share |
  • Doniesienia o żywych żabach i ropuchach znajdowanych w środku kamieni pojawiają się w kronikach przynajmniej od XII wieku. Historia Rerum Anglicarum Williama z Newburgh wspomina o takim zdarzeniu mającym miejsce w 1186 roku. Kronikarz Fulgosius w dziele z 1509 roku opisuje podobny przypadek. W 1575 roku sławny chirurg Ambroise Pare zatrudnił kilku robotników do usunięcia potężnych głazów ze swojej winnicy. W jednym z rozbitych bloków skalnych znaleziono sporą, wciąż żywą ropuchę. Lekarz był tym wielce zaciekawiony. Na kamieniu nie stwierdzono jakichkolwiek śladów świadczących o dostępie z zewnątrz do wewnętrznej komory. W jaki sposób ropucha powstała i przeżyła w kamieniu? Robotnicy powiedzieli Pare, że to nie pierwszy taki przypadek, z jakim się spotkali. Chirurg wywnioskował, że zamknięte w kamieniach zwierzęta musiały się tam uformować w jakiś spontaniczny sposób z wilgotnej materii zawartej w skale. Było to wyjaśnienie na miarę XVI wieku. W XVII stuleciu hrabia Furstenberg w swoim zamku niedaleko Kolonii posiadał okrągły kamień, zawierający w środku żywą żabę. Kiedy nim potrząsano, żaba głośno rechotała. Kiedy głaz został w końcu rozbity, żaba wyskoczyła z niego żywa i w dobrym zdrowiu. Profesor Robert Plot w swojej Historii Naturalnej opisuje trzy przypadki płazów w kamieniach.

    Podobne doniesienia zachęciły środowisko akademickie do zajęcia się tym fenomenem. W 1770 roku przeprowadzono eksperyment, badający odporność ropuch na głód, brak wody i powietrza. W obecności licznego grona naukowców trzy płazy zostały zamknięte w szczelnych skrzynkach . po 18 miesiącach pudełka otworzono. Dwa osobniki były wciąż żywe! Eksperyment kontynuowano, zamykając zwierzęta na kolejne półtora roku. Tym razem żadne już nie wytrzymało uwięzienia.

    Podobne doświadczenia prowadziło mnóstwo entuzjastów – amatorów. Najczęściej przybierały one postać zakopywania pojemników z ropuchami w przydomowych ogródkach. Wiele płazów przetrwało te badania w dobrym zdrowiu. Wyniki te doprowadziły powstania teorii, jakoby ropuchy i żaby zamknięte bez dostępu pokarmu, wody i powietrza były w stanie żyć wiecznie.

    Serię eksperymentów ściśle kontrolowanych z punktu widzenia metodologii przeprowadził dr William Buckland, profesor geologii. W bloku wapienia sporządził dwanaście otworów. Do tak przygotowanych „cel” włożono sześć dużych ropuch i sześć mniejszych. Każdy otwór następnie przykryto bardzo szczelnym wieczkiem ze szkła. Podobnie postąpiono z blokiem piaskowca. Dwanaście kolejnych ropuch zostało zamkniętych. Oba bloki zostały następnie zakopane w ogrodzie profesora. Po upływie roku sprawdzono stan płazów. Wszystkie zamknięte w piaskowcu były martwe. Także wszystkie mniejsze okazy z wapienia nie przetrwały uwiezienia. Natomiast większe ropuchy z wapienia miały się całkiem dobrze. Dwie z nich nawet przybrały na wadze! Blok ponownie został zakopany. Profesor regularnie sprawdzał stan zwierząt. Ich wychudzenie postępowało, aż w końcu wszystkie były martwe.

    Wnioski były jasne: płazy nie są w stanie przeżyć w zwięzłym piaskowcu, który nie przepuszcza powietrza do ich kamiennych cel. Nawet w porowatym wapieniu zdychają z głodu w ciągu dwóch lat. Legendy o ropuchach latami przebywających w kamieniach należy więc włożyć między bajki. Środowisko akademickie przyjęło takie wyjaśnienie do wiadomości i straciło zainteresowanie fenomenem.

    Jednak eksperyment Bucklanda nie był aż tak ściśle kontrolowany, jak chciałby tego autor. Podważa to także jego wnioski. Ropuchy zostały złapane niedługo po zakończeniu hibernacji, mogły być więc jeszcze osłabione po letargu. Metabolizm płazów i ich zachowania związane z zapadaniem w sen są związane z temperaturą, nie prowadzono jednak żadnych notatek na temat warunków pogodowych, jakie panowały w owym czasie. Być może także wykopywanie kamienia w regularnych odstępach czasu i wystawianie płazów na światło zakłócało proces zapadania w letarg. Mit ropuch żyjących wewnątrz skał nie został więc definitywnie podważony.



    Istnieje przynajmniej 210 udokumentowanych przypadków znalezienia płazów zamkniętych w kamieniach, blokach węgla lub pniach ogromnych drzew. Pochodzą one z Europy, USA, Kanady, Afryki, Nowej Zelandii i Indii. Najstarsze są z XV wieku, najmłodsze – z lat 80-tych XX wieku. Wszystkie te historie łączy kilka szczegółów: otwór gębowy zamknięty błoną, skóra ciemniejsza niż normalnie, błyszczące oczy. Wielu świadków takich odkryć nawet nie zdawało sobie sprawy z istnienia podobnego fenomenu.

    Obecnie naukowcy nie są w stanie dostarczyć wyjaśnienia, które rozwiązałoby zagadkę ropuch w kamieniach raz na zawsze.

    mw



Zobacz również



Wasze komentarze:

Add commnet Dodaj komentarz
Anuluj   Wyślij
 
  • Do wybranego wątku nie został jeszcze dodany żaden komentarz.

Wyszukaj

 
 

Logowanie

 
 
 
 
Free Vectors

Imagery Stock

backgrounds

 

TOP 3 Masterminds

 

Mastermind Statystyki

  • Wątki: 1089
  • Komentarze: 7130
  • Użytkownicy: 752
 

Pytania życia użytkowników.

cytatMity Drwali Losu, gdzie naprawdę są?cytat
 

Master Cytat

cytatHonor i zysk nie sypiają w tym samym łożu.cytat
Miguel de Cervantes
 

Do MasterMind-ów

Bardzo, ale to bardzo prosimy o wpisy poprawne gramatycznie i ortograficznie!
masterminds.pl to serwis społecznościowy, który ma kształcić a nie uwsteczniać!
Pamiętajcie o tym.
 
© 2007-2013 The Great Icon Company, All rights reserved.
XHTML/CSS PASSED VALIDATION